Pubers moeten volwassen worden en ze  moeten een behoorlijke ontwikkeling doormaken. Soms gaat dat geleidelijk, maar vaak is dat zeer duidelijk merkbaar. Geen wonder dat deze veranderingen botsingen geven.

Ouders en pubers verbazen elkaar, omdat alles opeens anders is. Pubers moeten zich los maken van het gezin, van hun ouders. Er is een natuurlijke drang om hun identiteit en seksualiteit te ontwikkelen.

Dat geeft in gezinnen onzekerheden en problemen. Maar in stiefgezinnen zijn deze problemen vaak nog veel groter. Alles ligt onder een vergrootglas. Bovendien is het incasseringsvermogen van stiefouders minder groot als dat van de natuurlijke ouder. De bloedband ontbreekt immers.

Het valt niet mee om als ouder rustig te blijven wanneer je zoon tegen je tekeer gaat, maar als het een stiefkind is wordt het nog lastiger. Zeker als hij ook gaat lopen roepen dat jij zijn vader/moeder niet bent, dat hij wel naar de andere ouder gaat. Vaak hebben kinderen het moeilijker in de puberteit omdat ze zich eenzaam voelen, bij stiefkinderen misschien nóg moeilijker, aangezien de andere ouder afwezig is.

Loyaliteit kan juist zichtbaar worden als de stiefouder het heel goed doet: Als ik jou respecteer en een goede ouder vind, wat zeg ik dan van mijn afwezige natuurlijke moeder/vader? Kinderen hebben het daar zwaar mee, pubers ook.

De eerst goede relatie tussen stiefouder en stiefkind kan in de puberteit drastisch verslechteren. Van de stiefouder worden bovenmenselijke kwaliteiten verwacht, die vaak voor natuurlijke ouders al nauwelijks op te brengen zijn. De relatie met de stiefouder komt dan onder druk te staan door het verzet van de puber.

Onder dat vergrootglas kun je elkaar nog harder raken en kan een puber nog effectiever wegrennen (er is immers nog een onderdak). Bovendien is alles heftiger in de puberteit: liefde en haat, rivaliteit en strijd om aandacht, onzekerheid en het zoeken naar eigen identiteit.

Het is ook lastig voor de aanwezige natuurlijke ouder, die zich al gauw in de bemiddelende rol gedwongen voelt. En dit kan juist weer druk op de partnerrelatie geven. De stiefouder voelt zich bekritiseerd door de natuurlijke ouder (“ja hoor, hij mag alles zeggen van jou, jij vindt alles goed” of “jij weet het altijd beter”).

Mw. N. Timmermans-van de Kamp                      
www.interpunctie.nl